Saya baku.

Minggu lepas-lepas, ada sorang kawan sekelas tu mintak suruh tulis blog ni dalam bahasa Melayu. Macam kelakar tapi kalau tolak kata mengada-ngada pulak. Bukan mengada tapi memang rasa pelik tapi tak pe, sebab kita ni orang Melayu tulen, Jawa campur Acheh lagi kan, jadi tulis je la dalam Bahasa Ibunda tapi tak tau nak bahasakan diri aku ke, saya ke, Min ke, Miut ke? Eh susah la. Kalau Bahasa Inggeris, I je dah senang. Hmmm, ikot la apa yang kena ngan ayat tu nanti.  

Peperiksaan akhir untuk semester terakhir baru je habis. Soalan betol-betol susah. Bukan main-main punye susah tapi betol-betol punya susah. Ye la, dah budak semester terakhir kan, mesti la nak tanya soalan kaw-kaw punya. Bila tengok soalan tu, rasa macam apa aku baca semalam? Asal tak kluar apa yang hafal semalam? Tapi sebab dalam hati tu ada semangat nak habiskan je peperiksaan tu, hati ni tabahkan je la, hentam je la. Soalan dah jawab, markah belakang kira.

Eh, cakap pasal peperiksaan ni bosan la. Ni dah kat rumah kat Aloq Staq, Kedah. Esok bole la pergi makan moi sedap kat Taman Pknk tu petang-petang. Tunggu Nana dan Iye balik, lepastu bole la mintak dua mangkuk sorang. Sedap tau. Haritu kitorang tengah duduk makan petang-petang macam biasa la waktu-waktu senja lepastu ada artis datang situ jugak. Tempat tu gerai je. Meja kitorang dapat dulu makanan, lepastu artis tu tengok-tengok meja kitorang macam "E'eh apa diorang tu makan tu? Macam sedap je?" Pastu kitorang pon senyum kambing kat artis lepastu cakap " Sedap, pesan la jugak. Hehe" Ye la, buat kat Kedah tak malu sangat. Kalau buat kat KL mcm jakun pulak. 

Balik kali ni rasa la lapang dada sebab tak bawak balik buku langsung. Komputer riba ni pon bawak balik sebab tak kan nak tinggalkan kat rumah sewa. Ikotkan hati malas, tapi macam mana pulak nak berhubung dengan rakan-rakan untuk berkomunikasi tentang perkara yang penting. Contoh macam psal baju malam graduasi trek pantas pada 25 haribulan ni. Pening jugak dibuatnya. Macam ada benda tak kena ja ni. Aih. Susah la. Nak badan macam model Victoria Secret la. Kaki panjang, tak pendek. Badan cantek, tak gemok. Senang cari baju makan malam graduasi.

Haaa, ni la sebab tak bole tulis dalam bahasa Melayu. Merepek-repek tulis. Hasil penulisan tak dalam :P Hahahaha, okay baiklah. Nak tidur dahulu, nak dibuai mimpi-mimpi indah. Selamat malam kawan-kawan. Esok, kalau rajin saya akan mulakan idea baru saya untuk blog ini. Perlulah asah secebis bakat yang ada ni. Kalau bukan bajat pon, sekurang-kurangnya ada la minat kan. Eh, ayat ni macam mintak penampor je. Okay. Selamat tinggal. Kenang daku dalam doamu.